Home Sitemap Login Help Comments

Diary Of Us

Everyone can have their own personal diary on the Internet

Everyone can have their own personal diary on the Internet


User: 
Search: 
Date: 


Pag.:

5/8/2018
13/7/2018
19/6/2018
17/6/2018
6/6/2018
28/3/2018
12/12/2017
22/11/2017
10/11/2017
29/10/2017
12/10/2017
6/10/2017
6/9/2017
17/4/2017
26/3/2017
21/3/2017
18/2/2017
12/2/2017
18/1/2017
9/1/2017

Pag.:

Click to URL for copy link [ http://www.diary-of-us.com/DiaryPage/diary_1485.asp ]  Page view: 1.726 Time
Country United States 820 Peaple
820
Country Anonymous Proxy 724 Peaple
724
Country United Kingdom 40 Peaple
40
Country Germany 30 Peaple
30
Country Thailand 29 Peaple
29
Country China 24 Peaple
24
Country Italy 20 Peaple
20
Country France 11 Peaple
11
Country Australia 4 Peaple
4
Country Sweden 4 Peaple
4
Country Ukraine 3 Peaple
3
Country Canada 3 Peaple
3
Country Netherlands 3 Peaple
3
Country Korea - Republic of 3 Peaple
3
Country Indonesia 3 Peaple
3
Country Luxembourg 2 Peaple
2
Country Venezuela 2 Peaple
2
Country Belgium 1 Peaple
1
  RSS
RSS

onizuka  
คุณนายหกล้ม 


20.06.11

สวัสดีค่ะทุกคน

ไดอารี่ครั้งนี้มันคงจะมี 2 ภาค ภาคนี้ฝนยกให้เป็นไดของคุณนาย
ส่วนอีกภาค จะบันทึกความทรงจำอีกด้านที่เกิดขึ้นพร้อมๆกัน

เมื่อวันเสาร์ตอนเช้า ฝนได้ยินเสียงดังโครมที่บ้านชั้นล่าง
รีบวิ่งลงมาดูเพราะรู้ได้ทันทีว่า แม่ล้มแน่ๆ
ภาพที่ลงมาเห็นคือ แม่นั่งพับเพียบอยู่กับพื้น
ฝนตกใจมาก รีบตะโกนบอกแม่ให้เหยียดขา
เพราะแม่ผ่าตัดข้อสะโพก ห้ามนั่งพับเพียบ ขัดสมาธิ นั่งยองๆ เด็ดขาด! เพราะจะทำให้เหล็กหลุดได้
พอยกแม่ให้ลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงได้ก็รีบตรวจดูว่ามีอะไรปูดอะไรนูนหรือเปล่า
และฝนก็ขึ้นไปนอนต่อ เพราะว่าอดนอนมาทั้งคืน (เดี๋ยวไดตอนหน้าจะเล่าให้ฟังว่าทำอะไรอยู่)
เกือบๆ 8 โมงฝนตื่นมาเพราะจะไปตลาดหากับข้าวตามปรกติ
แม่ก็เรียกพอดีและบอกว่า  แม่เดินไม่ได้
ถามว่าตอนนั้นจะรู้สึกยังไง บอกได้เลยว่า เอาละวะ ตายแน่งานนี้
เปลี่ยนเสื้อผ้าไปตลาด เตรียมอาหารเล็กๆเอาไว้ไปกินที่โรงพยาบาล
กลับมาอาบน้ำ แต่งตัว และขึ้นไปปลุกพี่หน่อย ให้ไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนกัน
ตอนแรกฝนจะไม่ปลุกกะจะพาแม่ไปก่อนแล้วค่อยให้แกตามไปทีหลัง
แต่เนื่องจากว่าแม่เดินไม่ได้ ฝนคนเดียวพาแม่ออกไปขึ้นรถไม่ได้
นี่คือความลำบากของคนที่บ้านรถไม่สามารถจะเข้าถึงได้
ทางเดินบ้านฝนเป็นสะพานไม้ไม่ใหญ่โตอะไรมาก
มันทุลักทุเลอย่างแสนสาหัส แม่ก็เดินไม่ไหวจะให้เขยกออกไปก็ไม่ได้
พี่หน่อยเองก็มีปัญหาเรื่องกระดูกหลัง ฝนก็ไม่อยากกวนแกให้มากนัก
เพราะเดี๋ยวจะกลายเป็นว่า แกจะต้องเจ็บไปกับการพาแม่ไปครั้งนี้ด้วย
ช่วยกันประคอง จนที่สุดฝนตัดสินใจให้แม่ขี่หลังเพราะคิดว่าจะเดินได้เร็วขึ้น
ตัวฝนกับแม่เท่าๆกัน  และแม่ก็ไม่สามารถเอาขามาล็อคเอวฝนได้
แต่ฝนก็แบกแม่ได้หลายเมตรอยู่นะ แต่ว่าแม่เหนื่อยเกินไปเลยต้องหยุด

ฝนรู้สึกเหมือนจะเป็นลม เพราะอาจจะไม่ได้นอนและเหนื่อยกับการแบกแม่ด้วย
หงุดหงิดไปหมด สงสารแม่ที่เจ็บ สงสารพี่หน่อยที่ต้องรองรับอารมณ์ในวันนั้น
ถึงโรงพยาบาล พยาบาลที่ห้องฉุกเฉินจำแม่ได้ เพราะว่าไปบ่อย
ตอนนั้นฝนพยามนึกว่า ถ้าข้อสะโพกแม่หักจริงๆ จะทำยังไงดี
ไม่อยากกลับไปรักษาที่บ้านแพ้วเพราะไกลมาก และคนที่เหนื่อยที่สุดก็คือฝน
แต่ถ้ารักษาที่รพ.ศิริราช ก็อาจจะไม่ต่อเนื่องเพราะหมอที่รักษาแม่เดิมน่าจะรู้ดีที่สุด
คิดแล้วว่า หมอสมัยนี้เก่ง ย้ายมาที่นี่ก็คงไม่เป็นไร
แต่จะหาห้องให้แม่อยู่ได้ยังไงนี่สิคือปัญหา
คิดถึงทุกคนที่คิดว่าพอจะช่วยได้เรื่องหาห้องพิเศษให้แม่
ไม่ได้หัวสูง แต่แม่ฝนจะเป็นคนที่ แปลกๆสักหน่อย
ไม่ชอบให้ใครมาเยี่ยมที่บ้าน ชอบเอาความคิดตัวเองเป็นที่ตั้ง
ตอนไปบ้านแพ้วคืนแรกยังไม่ได้ห้องพิเศษ เตียงข้างๆก็รำคาญแม่กัน
เราเองเป็นลูกก็ไม่อยากจะจิตตกตรงนี้อีก
คุณพยาบาลเห็นสีหน้าฝนไม่ค่อยดีก็เข้ามาคุยปลอบใจ
ฝนบอกเขาว่า ถ้าหลุดเราจะเสียใจมากเพราะเหมือนเราอุตส่าห์ดูแลให้พ้นช่วงวิกฤตที่หลุดง่ายที่สุดมาได้แล้ว
มาหลุดตอนนี้อีก ไม่ใช่แค่ถอยกลับไปที่ 0 แต่มันเหมือนกับติดลบ0
อารมณ์ตอนนั้นพูดได้คำเดียวว่า "ท้อแท้" อาจจะดูแย่นะที่รู้สึกแบบนั้น
แต่มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ฝนเองก็อยากมีชีวิตส่วนตัวมากกว่านี้
แค่ทุกวันนี้ก็หายากเต็มที ถ้าแม่กลับไปติดลบ เท่ากับว่า ไม่รู้อีกกี่ปีที่ฝนจะได้มีเวลาส่วนตัวอีก


ผลสรุปว่าแม่ขาไม่หัก สะโพกก็ปรกติดีทุกอย่าง เฮ้อ! โล่งอก
แต่ก็ยังเดินไม่ได้เพราะน่าจะอักเสบและระบมมาก
ตอนนอนรอหมอมาบอกอาการ คุณนายมีบ่นด้วยนะว่า
จะไปกินหมูกรอบซะหน่อย ดันมาหกล้มซะนี้ (จริงๆบอกว่าเสือก) 555

ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนจบนะคะ

สวัสดี

FooN





New entry diary:


Old entry Diary:

Like diary

Facebook
Private comment...to leave a comment press thebelow...


พี่ฝน มีนเคยพกยาดมติดตัวเมื่อปีที่แล้ว แล้วมันหายไปค่ะ จากนั้นกลับไทยก็ลืมซื้อกลับมาด้วย นี่เพื่อนสาให้ยาหม่องมาหนึ่งตลับก็ดันลืมไว้ที่บ้าน พอเป็นลมแล้วคิดถึงยาพวกนี้เลยค่ะ ดีหน่อยที่คุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง ถ้าเป็นลมหมดสติบนนั้น นึกภาพไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังงัย

มีน
20/06/2011 13:26:00

ขอให้คุณนายแม่หายเร็วๆนะจ้ะ เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่เลยนะ สู้ๆ

นู๋นิต
20/06/2011 12:41:00

โชคดีในความโชคร้ายค่ะ  ขอให้คุณแม่กลับมาเป็นปกติในเร็ววัน คุณฝนก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ

maita
20/06/2011 11:32:00

นึกภาพออกเลยค่ะตอนที่พี่ฝนแบกคุณนายขึ้นหลัง ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างพี่ฝน คงแบกอย่างทุลักทุเล แต่พี่ฝนก็ทำได้ดีนะค่ะ สงสารคุณนายด้วยคงปวดมากๆ โชคดีที่ขาไม่หัก คุณพระคุ้มครองจริงๆ ยังงัยขอให้คุณนายดีขึ้นในเร็ววันนะค่ะพี่ฝน

ดูแลสุขภาพกันด้วยนะค่ะ คิดถึงเสมอเช่นกันค่ะ 

มีน
20/06/2011 08:43:00