Home Sitemap Login Help Comments

Diary Of Us

Everyone can have their own personal diary on the Internet

Everyone can have their own personal diary on the Internet


User: 
Search: 
Date: 


Pag.:

6/9/2017
17/4/2017
26/3/2017
21/3/2017
18/2/2017
12/2/2017
18/1/2017
9/1/2017
23/12/2016
3/10/2016
11/9/2016
15/8/2016
13/8/2016
30/7/2016
22/7/2016
21/7/2016
15/7/2016
18/6/2016
11/6/2016
8/6/2016

Pag.:

Click to URL for copy link [ http://www.diary-of-us.com/DiaryPage/diary_1647.asp ]  Page view: 3.217 Time
Country United States 2226 Peaple
2.226
Country Anonymous Proxy 794 Peaple
794
Country Thailand 79 Peaple
79
Country United Kingdom 23 Peaple
23
Country China 22 Peaple
22
Country France 17 Peaple
17
Country Germany 17 Peaple
17
Country Italy 8 Peaple
8
Country Poland 7 Peaple
7
Country Netherlands 6 Peaple
6
Country Australia 3 Peaple
3
Country Canada 3 Peaple
3
Country Luxembourg 3 Peaple
3
Country Hong Kong 2 Peaple
2
Country Norway 2 Peaple
2
Country Japan 1 Peaple
1
Country Lao People
1
Country Russian Federation 1 Peaple
1
Country Estonia 1 Peaple
1
Country Asia/Pacific Region 1 Peaple
1
  RSS
RSS

onizuka 29/12/2011 
บ้าน 


29.12.11

สวัสดีค่ะทุกคน 

เฮ้อ !! รีบถอนหายใจปีนี้ จะได้ไม่ต้องค้างไปถอนในปีหน้าอีก
เรื่องมันมีอยู่ว่า บ้านที่ภูเก็ตใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ แล้วไงอ่ะ ใกล้เสร็จแล้วไง
คือเตรียมใจกันกับคุณนายมาก็นานแล้วแหละว่าเราจะต้องย้ายไปภูเก็ตแต่ก็นะมีหวังเล็กๆว่า
ยังไม่ไปหรอก เราจะอยู่ที่นี่ เราจะอยู่กรุงเทพเมืองฟ้าอมร 
เพราะเราหลงแสงสี เราจะเป็นคนเมืองหลวง
ก็วางแผนกับคุณนายว่าเออ บ้านที่นู้นเสร็จเราก็ให้เขาเช่า เอาเงินมาผ่อนบ้านดีกว่า
แต่...จากวิกฤตน้ำที่่ผ่่านมา ทำให้แผนการณ์อาจจะเปลี่ยนไป

บ้านฝนเป็นบ้านไม้ที่ปลูกมาแล้วก็ประมาณ 35 ปี (เท่าอายุดิฉันแหละค่ะ)
รถเข้าไม่ถึงต้องใช้เดินเท้าเข้าอย่างเดียว จะว่ามันไม่สะดวกก็ใช่ แต่ก็ชินอะนะ
ตอนน้ำจะท่วมฝนก็สามารถขนของไว้บนชั้นสองได้มากนักเพราะบ้านเราจะทรุด
เพราะฉะนั้นก็ต้องยกของไว้ที่สูงเท่าที่เราจะทำได้และก็เสียหายอย่างที่เล่าให้ฟัง
 ถ้าใครมองว่ามันลำบากในทุกด้าน ก็จริงของเขา แต่สำหรับฝนคือพูดได้คำเดียวว่าชิน!!!

บ้านหลังนี้เราอยู่กันมานานเป็นน้ำพักน้ำแรงของพ่อฝนเลย
ค่อยๆสร้าง ค่อยๆทำ จนเป็นตัวบ้านในที่สุด
หลังจากพ่อแยกทางกับแม่ ฝนกับแม่ก็ยังอยู่บ้านนี้ และก็มีการซ่อมแซมไปตามวาระ
น้ำลดเราก็สำรวจความเสียหายของบ้าน ก็มีทรุดหลายที่ ตอนแรกที่เข้าใจว่าหนักที่สุดคือทางขึ้นชั้นสอง
ในครัวก็ทรุดขนาดเห็นรอยแยกอย่างชัดเจน ก็ไม่ได้หนักใจตรงนี้เพราะไม่ค่อยมีใครเดินเท่าไหร่หลัง
เร่งให้ช่างมาซ่อมตรงบันไดทางขึ้นชั้นสองให้ก่อนเพราะกลัวว่า ผนังของบ้านจะทรุดตัว
จะเกิดความเสียหายหนักจะอยู่กันลำบาก ช่างก็ดีใจหายลัดคิวมาซ่อมให้ก่อน
ถึงวันที่ช่้างจะมาซ่อมในครัวมาสำรวจความเสียหายอย่างละเอียดพบว่า.....
เสา้บ้านขาดทั้งหมด 5 ต้น นี่แค่สำรวจในครัวนะคะ 
พอเสาบ้านขาดถ้าจะซ่อมคือเรียกง่ายๆว่าต้องรื้อทั้งแถบ ผนังบ้านอะไรก็ต้องรื้อ
สรุปได้ว่า แทบจะต้องรื้อบ้านแล้วปลูกกันใหม่ ซึ่งก็ต้องใช้เงินในหลักแสน
และช่างก็บอกว่าถ้าซ่อมขนาดนี้คงต้องรอหลังปีใหม่ตามคิวเพราะคงต้องใช้เวลาเกือบเดือนในการซ่อม
ฝนกับคุณนายเลยยังมีเวลาได้คิด และก็ไอ้เพราะมีเวลาได้คิดนี่แหละ คือจุดเปลี่ยน

เนื่องจากฝนไม่ได้ทำงานที่เป็นหลักมั่นคงมีเิงินเดือนแน่นอน
หัวหน้าครอบครัวจึงตกไปเป็นภาระของพี่ปุ้มแต่เพียงผู้เดียว
หลังจากน้ำท่วม ทำให้ฝนใช้เงินรอบคอบมากขึ้น (คิดว่านะ อิอิ)
เลยคุยกับคุณนายว่า เราจะเอาเงินเก็บที่เก็บไว้มาซ่อมบ้านที่นี่
หรือจะเก็บเงินเก็บไว้อย่างเดิมเผื่อฉุกเฉิน แล้วเราก็ย้ายไปอยู่ภูเก็ตกันดี
เพราะเงินค่าซ่อมบ้านก็ไม่ใช่น้อย ตอนนี้สำหรับฝน เงินสำคัญมาก
คุณนายก็เห็นด้วยกับเหตุผลที่ฝนมี และก็เข้าใจว่าฝนคิดอะไรอยู่
ตอนนี้อายุฝนก็มากแล้ว ถ้าในอนาคตฝนไม่เงินที่แม่เก็บไว้ให้ฝนคงจะอยู่ลำบากมาก
เพราะฝนก็ไม่ได้ทำงานอย่างที่คนอื่นทำ เรียกง่ายๆว่าตอนนี้ฝนไม่ประมาทในการใช้ชีวิต
เมื่อก่อนไม่เคยคิดหรอกเพราะฝนก็ยังมีรายได้ที่ฝนหาได้เรื่อยๆ
แต่พอเกิดเหตุการณ์น้ำท่วม ทุกอย่างรอบตัวฝนมันทำให้ฝนนิ่งและหยุดคิด
"เงิน"สำคัญมากๆกับการดำรงชีวิต ของคนอย่างฝนมากจริงๆค่ะ
คือเห็นมาเยอะที่ตอนแก่ลำบาก แล้วพอแก่แล้วจะเอาเรีี่่ยวแรงที่ไหนไปหาเงินอ่ะ
ฝนกลัวจริงๆนะ เพราะตอนนี้ที่ฝนมีแรงฝนไม่สามารถจะออกไปหางานได้เหมือนคนอื่น

คิดได้แบบนี้แล้วจะกลัววิตกอะไรใช่ไหม ฝนรู้นะว่าทุกคนคิดแบบนี้
ก็ใจจริงๆอ่ะนะไม่อยากไปเลยภูเก็ตเนี่ย ไม่สะดวกใจในทุกด้าน
อยู่กทม. ตอนเช้าก็เดินแต๊ดไปตลาดเม้าท์กับคนนั้นคนนี้แล้วเข้าบ้าน
เกิดจะต้องไปพบปะประชาชนกระทันหันก็ยังมีพี่กุ้งที่นอกจากรับจ้างทำงานบ้านยังอยู่เป็นเพื่อนคุณนายให้อีก
ไม่มีรถเหรอ ยากตรงไหน รถเมล์มี มอไซด์วินมี แท้กซี่มี รถไฟฟ้ามี เรือมี มีหมดอ่ะ
ดิฉันจะไปเมาเป๋ แต่งตัวแรดขนาดไหนก็ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะมีใครเอาไปฟ้องที่บ้านหรือเปล่า
แต่ถ้าไปภูเก็ต ดิฉันจะต้องติดเกาะของจริง เป็นเกาะที่อยู่บนเกาะอีกที
ไม่ใช่แค่ฝนคนเดียวหรอก คุณนายแกก็ไม่อยากไป 
แ่ต่่ช่างก็ยังบอกนะว่า ถ้ายังไม่ซ่อม ก็อยู่ได้แบบนี้ไปอีกนาน แค่ต้องทำบ้านให้เบากว่านี้
ขอปาดเหงื่ออีกสักที ว่าพี่ปุ้มบอกว่าจะให้ไปไม่เกินเดือน 3-4 
อยากให้มีปาฏิหารย์จัง

ไดหน้านี้ถ้าใครอ่านจบแล้วคิดว่าดิฉันมาพล่ามอะไร
แต่จะบอกว่า นี่คือมุมอับเฉาของดิฉัน
ดิฉันมีแค่นี้ เป็นคนจนๆแบบนี้ แต่มันก็คือฉัน ก็อยากให้ทุกคนได้รู้จักฝนในหลายๆมุม

http://www.diary-of-us.com - Everyone can have their own personal diary on the Internet

บ้านใหม่ที่ภูเก็ต เป็นบ้านชั้นเดียว สองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ สำหรับฝนกับแม่

พี่ปุ้มยังคงอยู่บ้านเดิมที่ใกล้วัดฉลองเพราะสะดวกกับการไปทำงานและประการทั้งปวง
อยู่กันคนละบ้านแบบนี้คงจะได้แรดบ้างละน๊า


สวัสดี

FooN





 





New entry diary:


Old entry Diary:

Like diary

Facebook
Private comment...to leave a comment press thebelow...


คุณฝนคะภูเก็ตกับกรุงเทพฯ  ก็ไม่ไกลกันหรอกค่ะ  เอ...หรือว่าจะไกล อิอิ   คุณฝนถือว่าโชคดีมากที่มีบ้านที่โน้น ... คุณฝนลองไปถามคนกรุงเืทพฯสักสิบคนสิคะว่าคิดว่าดีไหมที่มีบ้านที่ภูเก็ต ร้อยทั้งร้อยก็ต้องบอกว่าดีทั้งนั้น ...  อังก็เห็นว่ามีบ้านที่ภูเก็ตดีเหมือนกันค่ะ ...  ใกล้ทะเล .. มีอาหารทะเลสดๆ ... มีหนุ่มๆ หล่อ ๆ หลายๆเชื่อชาติเต็มไปหมด ......  คิดแล้วก็อิจฉาค่ะ ^ _ ^

ปล.  ถ้าคุณฝนไปอยู่ที่โน้น ถ้าอังไปภูเก็ตขอพักที่บ้านด้วยนะคะ .. ( แค่คิดว่ามีบ้านพักฟรีก็มีความสุขแล้ว อิอิอิ)

maita
30/12/2011 16:24:00

บ้านที่ภูเก็ตเล็กกระทัดรัด น่ารักดีค่ะพี่ฝน แต่ถ้าย้ายไปก็คงต้องปรับเปลี่ยนอะไรหลายๆ อย่าง โดยเฉพาะชีวิตประจำวันแบบเดิมๆ แต่อยู่ต่างจังหวัดอากาศดี สิ่งแวดล้อมดีก็มีความสุขไปอีกแบบนะค่ะ ตอนนี้อะไรๆ กแพงขึ้นมาก เงินเป็นปัจจัยที่ค่อนข้างสำคัญมากสำหรับการดำเนินชีวิต มีนยังไม่ได้เริ่่มเก็บเงินเลย มัวแต่กิน เที่ยว ช็อป สงสัยปีหน้าต้องคิดใหม่ ทำใหม่แล้วล่ะ

มีน
30/12/2011 07:15:00