Home Sitemap Login Help Comments

Diary Of Us

Everyone can have their own personal diary on the Internet

Everyone can have their own personal diary on the Internet


User: 
Search: 
Date: 


Pag.:

17/4/2017
26/3/2017
21/3/2017
18/2/2017
12/2/2017
18/1/2017
9/1/2017
23/12/2016
3/10/2016
11/9/2016
15/8/2016
13/8/2016
30/7/2016
22/7/2016
21/7/2016
15/7/2016
18/6/2016
11/6/2016
8/6/2016
3/6/2016

Pag.:

Click to URL for copy link [ http://www.diary-of-us.com/DiaryPage/diary_1951.asp ]  Page view: 4.635 Time
Country United States 3112 Peaple
3.112
Country Thailand 809 Peaple
809
Country Anonymous Proxy 282 Peaple
282
Country Australia 81 Peaple
81
Country China 78 Peaple
78
Country Italy 44 Peaple
44
Country Japan 36 Peaple
36
Country Germany 36 Peaple
36
Country France 32 Peaple
32
Country Asia/Pacific Region 24 Peaple
24
Country United Kingdom 21 Peaple
21
Country Switzerland 14 Peaple
14
Country Sweden 9 Peaple
9
Country Singapore 8 Peaple
8
Country Malaysia 8 Peaple
8
Country New Zealand 7 Peaple
7
Country Norway 5 Peaple
5
Country Denmark 5 Peaple
5
Country Finland 3 Peaple
3
Country Vietnam 3 Peaple
3
Country Turkey 2 Peaple
2
Country Spain 2 Peaple
2
Country Canada 2 Peaple
2
Country Moldova - Republic of 2 Peaple
2
Country Netherlands 2 Peaple
2
Country New Caledonia 1 Peaple
1
Country Philippines 1 Peaple
1
Country Poland 1 Peaple
1
Country Satellite Provider 1 Peaple
1
Country Estonia 1 Peaple
1
Country Belgium 1 Peaple
1
Country Hong Kong 1 Peaple
1
Country Taiwan 1 Peaple
1
  RSS
RSS

maita 11/05/2013 
อยากเล่า : ประสบการณ์คลอด 



วันที่ ๒๔ เมษา ๒๕๕๖ ตอนประมาณตีสี่ สะดุ้งตื่นเพราะปวดท้อง คิดว่าคงใช่แล้ว
ปวดทุกๆสิบนาที ปวดเหมือนเวลามีรอบเดือน
ทนนอนต่อจนถึงเจ็ดโมงเช้า....ลุกไปเข้าห้องน้ำ มีเลือดสีสดๆ ติดแผ่นอนามัย
ก็หาข้าวหาปลากินแล้วก็ทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า เก็บครัว โน้นนี่นั้น
กินข้าวเที่ยงเสร็จปวดห่างออกไปนานๆครั้งปวดที
ช่วงบ่ายแก่ๆเริ่มปวดทุกๆสิบนาทีอีกรอบ

หกโมงเย็นเข้าห้องน้ำมีเลือดสีคล้ำๆออกมาเป็นก้อนเท่าปลายนิ้วก้อย

ก็เลยชวนสามีไปโรงพยาบาล อยากไปดูลาดเลาเอาไว้ก่อน
ถ้าให้รอคลอดก็จะรอ ถ้าไม่ให้รอไล่กลับบ้านก็กลับ 
ไปถึงสาจฟาม( sage-femme) เช็คการเต็นของหัวใจเด็กและการบีบตัวของมดลูก



สาจฟามเช็คปากมดลูก...แล้วบอกว่าปากมดลูกเปิดนิดเดียว
 การบีบตัวของมดลูกก็ยังไม่มาก



สาทฟามลากปากกาให้ดูว่าถ้าใกล้คลอดจะประมาณไหน

แค่ปวดเท่าตอนนี้ก็ว่าปวดแล้วนะ แล้วถ้ากราฟขนาดนั้นจะปวดขนาดไหน
สาทฟามล้วงๆช่วยให้ปากมดลูกเปิดแล้วก็ไล่ให้ไปเดินรอบโรงพยาบาลหนึ่งชั่วโมง
แม่เอ้ยปวดก็ปวดเดินก็ต้องเดิน ก็อยากคลอดอะนะ
เดินไปปวดไป   
 

 ดูดอกไม้ไปด้วย

  

 เดินเสร็จกลับมาตรวจอีกรอบสาทฟามบอกหน้าตายังโอเคอยู่กลับบ้านไปก่อน
หน้าตามีผลต่อการตรวจด้วย ๕๕๕

สาทฟามถามจะเอายาไหม มียาฉีด ยากิน ยาเหน็บ
อังขอยากินแต่ได้ยาเหน็บแถมมา
อังถามคุณสามีว่ายาอะไร เขาบอกยาแก้ปวดแต่อังดูหน้าตาแล้วไม่ใช่ยาแก้ปวดแน่ๆ
แต่เราฟังไม่รู้เรื่องเลยไม่อยากเถียง
แต่ก็ถามเพื่อความแน่ใจว่า ยาแก้ปวดจริงๆนะ ไม่ใช่กินแล้วปวดกว่าเดิมนะ
คุณสามีก็ยืนยันว่าไม่เป็นอย่างนั้นแน่นอน



กลับมาถึงบ้าน
คุณสามีก็ให้กินยาและเหน็บยา แม่เอ้ยยยยยยยยยยยยย 
หลังจากที่กินเข้าไป(เหน็บด้วย)ไม่ถึงห้านาที หายปวดท้องเป็นปลิดทิ้ง
แต่ปวดหลังมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ปวดเหมือนจะตายให้ได้ เกิดจากท้องพ่อท้องแม่ก็ไม่เคยปวดขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
(ตอนนั้นคิดถึงพ่อนะ เชื่อว่าพ่อปวดกว่าเราไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า)



หลังจากเห็นเมียดิ้นทุรนทุรายด้วยความปวดหลัง
คุณสามีโทรหาแม่ถามว่าอังปวดหลังมากทำไงดี แม่บอกให้นวด
คุณสามีก็มานวดให้ค่ะ  ไม่ได้รู้สึกว่าดีขึ้นเลยยยยย
ข้อยก็ดิ้นทุรนทุรายพร้อมกับร้องครวญครางเบาๆร้องดังไม่ได้มันสะเทือน...จะปวดกว่าเดิม ๕๕





สามีทนไม่ไหว โทรหาสาทฟาม  สาทฟามถามมีอ่างไหม? ถ้ามีให้เปิดน้ำอุ่นแล้วลงไปแช่
คุณสามีก็ไปเปิดน้ำอุ่น 
เมียร้องบอกไม่ไหวแล้ววววว.....ขอไปโรงพยาบาลเลยได้ไหม?
คุณสามีรีบปิดน้ำ แล้วก็หอบหิ้วกันไปโรงพยาบาลอีกรอบ คุณสามีก็ขับรถไปเมียก็ครวญครางไป ๕๕๕



ไปถึงเห็นมาม้ายืนคอยอยู่ พอลงจากรถมาม้าเข้ามาประคองพาเดินไปรอหน้าลิฟท์
ระหว่างรอลิฟท์มาม้าก็นวดหลังให้ด้วย
ขณะนั้นรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก น้ำตาเอ่อขึ้นมาแต่พยายามกลั้นเอาไว้เต็มที่ กลัวมาม้าจะกังวลไปมากกว่านี้
เข้าห้องตรวจมาม้าก็ต้องกลับ ข้อยก็อยู่กับคุณสามี 
สาทฟามเช็คบอกปากมดลูกเปิด ๓ เช็นติเมตร โอ้ออออออยากร้องไห้ ต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะเปิดถึง ๑๐ เช็น
ย้ายเข้าไปรอให้ห้องคลอด
สาทฟามถามบล็อคหลังไหม?  อยากจะตะโกนให้ได้ยินทั้งโรงพยาบาลว่า "จัดมาด่วนเลยค่ะะะะะะะะะ"



สาทฟามเเจ้งว่าให้รอหนึ่งชั่วโมง  อย่าว่าเเต่ชั่วโมงเลยเเม้วินาทีเดียวก็ไม่อยากรอ
ปวดมากกกกกกกกกกกก
 จำไม่ได้ว่ารอนานไหมรู้แต่ว่าไม่น่าจะถึงชั่วโมง แค่เห็นหน้าคุณหมอความปวดก็หายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
คุณสามีประทับใจคุณหมอมาก
กลับมาเล่าเรื่องคุณหมอให้พ่อแม่ฟังสามวันสามคืนไม่จบ
(น้าน...เห็นข้อยเขียนไดฯ พูดเรื่องคุณหมออีกแล้ว เรื่องคุณหมอคงเล่าไปอีกนาน เจอเพื่อนก็เล่าแล้วเล่าอีก๕๕๕)



ตอนคุณหมอบล็อคหลังก็ไม่เจ็บเท่าไหร่นะ
(จะบอกว่าไม่เจ็บเลยก็ดูเป็นการโกหกเกินไป อิอิ)
เจ็บแต่ไม่มาก

บล็อคหลังเสร็จ คุณหมอก็ให้ที่กดยาไว้ในมือ ประมาณว่าปวดเมื่อไหร่ก็กดยาเองได้เลย
ไม่เคยได้ปวดอีกเลยกดเผื่อไว้ก่อนตลอด อิอิอิ
หน้าตาประมาณว่าไม่ไหวแล้ว
(ถึงได้เข้าใจว่าทำไมสาจฟามถึงไล่กลับบ้านเพราะหน้าตายังดีอยู่๕๕๕)





หมอบล็อคหลังเสร็จประมาณเที่ยงคืน อังก็หลับๆตื่นๆ สาทฟามก็เข้ามาเช็คทุกชั่วโมงว่าปากมดลูกเปิดถึงไหนแล้ว
คุณสามีก็นั่งรอ... เขาบอกว่า"ระหว่างรออังคลอดความรู้สึกเหมือนอยู่บนเครื่องบินเลย"
อังก็เห็นด้วยนะ รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ 


พอหายปวดก็บอกให้คุณสามีออกไปโทรศัพท์หาปาป๊ามาม้าว่าอังบล็อคหลังเสร็จแล้ว หายปวดแล้ว 
ปาป๊ามาม้าจะได้ไม่ต้องกังวล    

ระหว่างรอปากมดลูกเปิดก็นอนฟังเสียงหัวใจเด็ก



ตีสี่สาทฟามเข้ามาตรวจ....บอกปากมดลูกเปิดสิบเซนแล้ว แต่อาจจะเป็นคนอื่นเข้ามาทำคลอดให้
เพราะสาทฟามต้องไปทำคลอดอีกห้องหนึ่ง 
อังได้ยินเสียงแม่เบ่งอยู่นะ แต่สักพักก็เงียบสาทฟามคงบอกเบ่งได้แต่ห้ามออกเสียง อิอิ
สักพักก็ได้ยินเสียงเด็กร้อง


สาทฟามทำคลอดห้องนั้นเสร็จก็กลับมาสวนฉี่ให้ี่
ไม่ได้สวนอึนะคะ(แอบคิดเกิดเบ่งๆไปอึออกมาทำไง อิอิ)

โกน...ให้ ที่อื่นไม่รู้นะคะว่าโกนอะไรอย่างไร แต่ที่นี่โกนออกนิดเดียว..บริเวณที่จะกรีดตอนคลอด
บริเวณอื่นก็ไม่ได้ยุ่ง 


ตีห้ากว่าๆ สาทฟามเข้ามาบอกว่า ดร.เดียบยังไม่มา
(อังเข้าใจว่า ดร.เดียบจะเป็นคนทำคลอดแต่ไม่ใช่ ดร.เดียบมาเย็บแผลให้)

สาทฟามก็พาเบ่ง ด้วยความที่เราเคยอ่านประสบการณ์คลอดมาบ้างคือหายใจเข้าลึกๆแล้วเบ่งเหมือนเบ่งอึ ห้ามออกเสียง


เบ่งไปรอบแรกสาทฟามบอกอย่าไปเกร็งที่คอ ให้ออกแรงที่ด้านล่างทั้งหมด
เราก็โอเคๆ แก้ไข (ตอนนั้นรู้สึกเหมือนยังหลับๆตื่นๆพยายามบอกตัวเองว่าให้ตื่นตัวไม่อย่างนั้นต้องเบ่งอีกนาน)
สาทฟามจะให้เบ่งเป็นรอบ รอบหนึ่งเบ่งสามครั้งแล้วพัก เบ่งไปได้สองรอบดร.เดียบก็มา
เราก็เบ่งเต็มที่ทุกรอบกะว่าเบ่งเป็นครั้งสุดท้ายทุกครั้งที่เบ่งแต่ก็ยังไม่คลอด


เบ่งรอบสามก็ยังไม่คลอด
ก่อนรอบที่สี่สาทฟามกรีด (รู้ว่ากรีดแต่ไม่เจ็บ)
รอบที่สี่ก็เบ่งเต็มที่เหมือนเดิมก็คิดว่ายังไม่คลอดอีกแหละจนคุณสามีบอก"หัวออกมาแล้ว"
สาทฟามบอกหยุดเบ่งก่อน (คงทำอะไรกับเด็กอังมองไม่เห็น) สักพักก็บอกว่าเบ่ง
อังก็เบ่งค่ะ
คุณสามีมาเล่าทีหลังว่า"พอหัวออกมาแล้วตัวก็ออกมามันเป็นอะไรที่เร็วมาก"

ตัวไม่มีไขนะ เกลี้ยงเกลาดีอยู่ แต่มือเหี่ยวมากเหมือนคนเเช่น้ำนานๆ
(มันก็แน่อยู่แล้วเพราะแช่อยู่ในน้ำจริงๆ อิอิ)




เห็นลูกตอนแรกแอบผิดหวัง ทำไมแก้มไม่ยุ้ยเลย
ดูผอมๆด้วยไม่ตรงสเป็คเเม่อย่างแรง 
๕๕๕๕๕

สาทฟามถามคุณพ่อ...จะตัดสายสะดือไหม? คุณพ่อตอบว่า "ไม่"
(อังมาถามที่หลังว่าทำไมไม่ตัดใครๆเขาก็อยากตัดทั้งนั้น ...เหตุผลคือถ้ามีอะไรผิดพลาดเขาจะโทษเราได้)


หลังคลอดก็ร้องขอน้ำ แต่สาทฟามบอกยังกินอะไรไม่ได้ ต้องรอดูอาการก่อนสองชั่วโมง
ถ้าทุกอย่างโอเคไม่มีปัญหาก็เข้าห้องพักแล้วกินข้าวกินน้ำได้




(มาเห็นแก้มลูกสาวก็ตอนนี้แหละ แม่มีความสุขมาก)


มือเหี่ยวๆในวันนั้น.....วันนี้ลอกแล้วค่ะ 



ไม่ได้ลอกแค่มือ แต่ลอกทั้งตัว
คิดว่าคงแตกเนื้อสาว อิอิ

 ..................................................................................





New entry diary:


Old entry Diary:

Like diary

Facebook
Private comment...to leave a comment press thebelow...


ยัยหนูน่ารักมากๆค่ะ คุณไมตาเก่งมากๆเลยอ่านไปฝนก็ลุ้นตามไปด้วย ขนาดวันที่นั่งอ่านนี่ยัยหนูออกมาหลายวันแล้วนะ ยินดีด้วยอีกครั้งนะคะ ยินดีต้อนรับหลานอลิสสาด้วย โตวันโตคืนนะลูก

FooN
 01/06/2013 12:33:00

อืมม อยากมีประสบการณ์บ้าง อิอิ 


 17/05/2013 19:09:00

อ่านแล้วก็คิดถึงตอนที่ตัวเองคลอดเลยค่ะ เป็นอะไรที่ทรมานมาก แต่ก็มีความสุขมากที่ไห้เห็นหน้าลูก น้องอลิสสาน่ารักน่าชังมากกค่ะ ชอบแก้มสุดๆ เพราะลูกตัวเองไร้แก้มมากก ฮ่าๆๆๆ รอชมรูปเรื่อยๆนะคะ

นู๋นิต เดนมาร์ก
 12/05/2013 01:04:00

อ่านแล้วทำให้คิดถึงแม่ กว่าจะคลอดเรามาได้คงปวดและทรมานน่าดู แต่พอได้เห็นหน้าลูกสาวตัวน้อยหายปวดเป็นปลิดทิ้งเลยใช่ไหมค่ะ แถมลูกสาวหน้าตาน่าเกลียดน่าชัง แก้มยุ้ยน่าหยิกที่สุดเลยค่ะ ขอให้เลี้ยงง่ายๆ เป็นเด็กดีนะค่ะพี่ไมตา

มีน
 11/05/2013 19:33:00